Δικασαμε πάλι;

 

Δικάσαμε πάλι... Πάμε για τον επόμενο;

Δεν πέρασαν ούτε λίγες ώρες από το περιστατικό στο Άργος και η Ελλάδα έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα.

Δίκες.

Όχι στα δικαστήρια. Στα πάνελ, στα δελτία ειδήσεων, στα social media, στα καφενεία και φυσικά στα σχόλια του Facebook. Εκεί όπου ο καθένας, με μοναδικό εφόδιο ένα πληκτρολόγιο και μια φωτογραφία προφίλ με γυαλιά ηλίου μέσα στο αυτοκίνητο, μετατρέπεται σε εισαγγελέα, βαλλιστικό εμπειρογνώμονα, εκπαιδευτή ειδικών δυνάμεων και συνταγματολόγο.

Το πόρισμα;

Βγήκε.

Οι αστυνομικοί φταίνε.

Πότε πρόλαβε να ολοκληρωθεί η έρευνα;

Δεν ολοκληρώθηκε.

Πότε εξετάστηκαν οι μάρτυρες;

Δεν εξετάστηκαν.

Πότε είδαμε τις καταθέσεις;

Δεν τις είδαμε.

Πότε βγήκαν τα εργαστηριακά ευρήματα;

Δεν βγήκαν.

Αλλά δεν πειράζει. Η απόφαση είχε ήδη ληφθεί.

Και μέσα σε όλο αυτό, ακούς και τον αρμόδιο Υπουργό να δηλώνει ότι «η αστυνομία δεν μπορεί να σκοτώνει παιδιά.»

Σοβαρά;

Με ποιο πόρισμα;

Με ποια πραγματογνωμοσύνη;

Με ποια κατάθεση;

Με ποια στοιχεία;

Από πότε ένας Υπουργός προκαταλαμβάνει μια δικαστική έρευνα πριν αυτή καν ολοκληρωθεί;

Γιατί, αν αύριο αποδειχθεί ότι τα γεγονότα ήταν διαφορετικά από αυτά που όλοι σήμερα θεωρούν δεδομένα, ποιος θα πάρει πίσω τις δηλώσεις;

Κανείς.

Γιατί οι εντυπώσεις δεν ανακαλούνται.

Βέβαια, υπάρχει και κάτι ακόμη που μου κάνει εντύπωση.

Όλοι μιλάνε για έναν 20χρονο.

Σωστά.

Ήταν 20 ετών.

Αυτό όμως είναι ολόκληρη η περιγραφή;

Ήταν επίσης ένας άνθρωπος που, σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιευθεί, είχε απασχολήσει επανειλημμένα τις αρχές με πολλές δικογραφίες.

Το αναφέρω για να πω ότι έπρεπε να πεθάνει;

Φυσικά όχι.

Το αναφέρω γιατί η πραγματικότητα δεν χωράει σε έναν τίτλο τριών λέξεων.

Ούτε ο αστυνομικός είναι "δολοφόνος" επειδή το έγραψε κάποιος στο Facebook.

Ούτε ο νεκρός περιγράφεται ολόκληρος από την ηλικία του.

Η αλήθεια, συνήθως, είναι πιο σύνθετη.

Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που ελάχιστοι φαίνεται να κάνουν.

Γιατί πυροβόλησαν δύο αστυνομικοί;

Δεν λέω ότι αυτό αποδεικνύει πως έκαναν σωστά.

Λέω όμως ότι αξίζει να διερευνηθεί.

Τι είδαν εκείνη τη στιγμή;

Τι προηγήθηκε της καταδίωξης;

Τι πληροφορίες είχαν;

Ποια ήταν η αντίληψη κινδύνου που διαμόρφωσαν μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα;

Υπήρξε κάτι που τους έκανε και τους δύο να πιστέψουν ότι απειλείται ανθρώπινη ζωή;

Δεν το ξέρω.

Ούτε εσείς.

Ούτε οι τηλεπαρουσιαστές.

Ούτε οι περισσότεροι που γράφουν εκατοντάδες σχόλια με απόλυτη βεβαιότητα.

Γι' αυτό ακριβώς υπάρχει η έρευνα.

Για να απαντήσει εκείνη.

Όχι εμείς.

Και μια τελευταία απορία.

Οι δύο αστυνομικοί τέθηκαν άμεσα σε διαθεσιμότητα.

Αφοπλίστηκαν.

Δεν είχαν πλέον υπηρεσία.

Δεν είχαν πλέον όπλο.

Κι όμως προφυλακίστηκαν.

Το έκρινε η Δικαιοσύνη και η απόφαση αυτή θα κριθεί μέσα από τις προβλεπόμενες διαδικασίες.

Αυτό που δικαιούται όμως να αναρωτηθεί κάθε πολίτης είναι αν, σε τόσο σοβαρές υποθέσεις, ο δημόσιος θόρυβος και οι πολιτικές δηλώσεις δημιουργούν ένα περιβάλλον πίεσης που δυσκολεύει την ψύχραιμη αντιμετώπιση των γεγονότων.

Γιατί σε ένα κράτος δικαίου, η Δικαιοσύνη πρέπει να λειτουργεί με βάση τις αποδείξεις. Όχι με βάση τα πρωτοσέλιδα, τα hashtags ή τις δημοσκοπήσεις.

Θα περιμένω τα πορίσματα.

Θα περιμένω τις καταθέσεις.

Θα περιμένω τα στοιχεία.

Και τότε θα έχω άποψη.

Όχι επειδή είμαι πιο έξυπνος από τους άλλους.

Αλλά επειδή έτσι λειτουργεί ένα κράτος δικαίου.

Γιατί αν αρχίσουμε να δικάζουμε ανθρώπους πριν μάθουμε τι πραγματικά συνέβη, τότε αύριο στη θέση των δύο αστυνομικών μπορεί να βρεθεί οποιοσδήποτε από εμάς.

Και κάτι τελευταίο...

Κάποτε οι ηλίθιοι μπορούσαν να κοινωνήσουν την ηλιθιότητά τους μόνο στον στενό κοινωνικό τους κύκλο.

Σήμερα, χάρη στα social media, είμαστε όλοι αναγκασμένοι να τη διαβάζουμε καθημερινά.

Το πραγματικό πρόβλημα όμως δεν είναι αυτό.

Το πραγματικό πρόβλημα αρχίζει όταν η ηλιθιότητα αποκτά τόσα likes, ώστε να επηρεάζει ακόμη και όσους έχουν την ευθύνη να παίρνουν αποφάσεις.

Και μέσα σε όλη αυτή τη φασαρία, υπάρχει κι ένας μεγάλος απών. Η Π.Ο.ΑΣ.Υ. Θα περίμενε κανείς ότι κάθε φορά που ένας αστυνομικός βρίσκεται αντιμέτωπος με μια ένοπλη συμπλοκή ή με μια υπόθεση που μπορεί να κρίνει ολόκληρη τη ζωή του, η Ομοσπονδία θα είναι η πρώτη που θα απαιτήσει ψυχραιμία, να ολοκληρωθεί η έρευνα και να προστατευθεί το τεκμήριο αθωότητας. Αντί γι' αυτό, τα τελευταία χρόνια η εικόνα είναι μία: σιωπή. Θυμηθείτε την καταδίωξη στην Αθήνα, όπου για ημέρες οι συνάδελφοι της ΔΙ.ΑΣ. παρουσιάζονταν περίπου ως εγκληματίες, μέχρι που βίντεο από κάμερα λεωφορείου έδειξε ότι το όχημα κινήθηκε εναντίον τους. Θυμηθείτε το περιστατικό στη Θεσσαλονίκη, όπου επίσης ακούστηκαν τα ίδια, μέχρι που καταθέσεις και βιντεοληπτικό υλικό ανέδειξαν ότι ο οδηγός είχε στραφεί προς τη μηχανή των αστυνομικών, δημιουργώντας –κατά την έρευνα– κίνδυνο για τη ζωή τους. Κάθε φορά η ίδια ιστορία. Πρώτα η δημόσια καταδίκη και ύστερα τα στοιχεία.

Και μιας και μιλάμε για πρόληψη... Πριν από χρόνια υπήρχαν συνάδελφοι και εκπρόσωποι που ζητούσαν περισσότερα μέσα ακινητοποίησης οχημάτων, όπως taser όπου επιχειρησιακά ενδείκνυται, ειδικά μέσα ακινητοποίησης οχημάτων και ουσιαστική εκπαίδευση σε τέτοια περιστατικά. Πολλοί τότε αντιμετωπίστηκαν περίπου σαν γραφικοί. Σήμερα όλοι αναρωτιούνται γιατί κάθε καταδίωξη καταλήγει να είναι μια ζαριά ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο.

Και για τις κάμερες; Από το 2020 υπάρχει το θεσμικό πλαίσιο για τη χρήση φορητών καμερών από την ΕΛ.ΑΣ. Το 2023 ανακοινώθηκε με τυμπανοκρουσίες η προμήθεια χιλιάδων καμερών για στολές και οχήματα. Κι όμως, το 2026, μετά από ακόμη ένα περιστατικό που διχάζει την κοινωνία, αντί να μιλάμε για την καθολική εφαρμογή ενός μέτρου που θα προστάτευε και τους πολίτες και τους αστυνομικούς, ακούμε ξανά για... επιτροπές. Επιτροπή για να αποφανθεί τι ακριβώς; Αν χρειάζονται οι κάμερες; Αν είναι χρήσιμες; Αν πρέπει επιτέλους να εφαρμοστεί στην πράξη αυτό που εδώ και χρόνια εξαγγέλλεται ως αυτονόητο; Ή μήπως κάθε σοβαρό περιστατικό αποτελεί άλλη μία ευκαιρία να δημιουργηθεί ακόμη μία επιτροπή, να μοιραστούν μερικές ακόμη καρέκλες και να δοθεί η εντύπωση ότι «κάτι γίνεται», αντί να γίνει επιτέλους αυτό που έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια;

Γιατί, ας το πούμε καθαρά: οι κάμερες δεν προστατεύουν μόνο τον πολίτη από τον επίορκο αστυνομικό. Προστατεύουν και τον έντιμο αστυνομικό από την ψευδή καταγγελία, τη συκοφαντία και το δικαστήριο των social media. Και αν αυτό δεν το έχει καταλάβει ακόμη κανείς, τότε ίσως δεν χρειαζόμαστε άλλη μία επιτροπή. Χρειαζόμαστε λίγη κοινή λογική.

 

Ο αστυνομικός Αντωνόπουλος Γιώργος γράφει στο APOCALYPTO